//////

UMOWA ZBIOROWA

Oba projekty pozbawiały pracowników możliwości podjęcia walki na przykład w przypadku nadużycia przez pracodawcę prawa do zwalniania z pracy, przyznanego w umowach zbiorowych — dlatego też spotkały się z krytyką środowisk robotniczych. Gdy protesty nie zrobiły na rządzie żadnego wrażenia, LO i SAP wezwały robot­ników do strajku powszechnego i demonstracji . Trzygodzinny strajk powszechny nie przyniósł żadnych rezultatów, podobnie jak petycja SAP i LO złożona premierowi. 22 czerwca 1928 r. Riksdag (parla­ment) przyjął większością głosów oba projekty. Umowa zbiorowa, która na początku wieku była wielkim osiąg­nięciem robotników, stawała się teraz dla burżuazji instrumentem walki przeciw klasie robotniczej.

Read User's Comments0

ODSZKODOWANIA I ODPRAWY

Podobnie rzecz się miała z odszkodowaniami i odpra­wami emerytalnymi oraz z dodatkami wyrównawczymi z tytułu zwolnień z pracy. Na przykład w niektórych grupach pracowniczych automatyczne podwyżki z tytułu stażu pracy wynoszą 2,5 proc. ro­cznie, a dla pracowników w wieku przedemerytalnym, którzy stano­wią ponad 50 proc. ogółu zatrudnionych, płaca rośnie w tempie 9 proc. rocznie. Pomimo korzystnej zmiany systemu płac, przeforso­wanej w czasie „gorącej jesieni” 1969 r. i w późniejszych korektach, związkom zawodowym nie udało się dotychczas rozwiązać problemu dodatków. Sprawa nie jest prosta, dotyczy bowiem znacznych, lcorzyści. materialnych, przysługujących ludziom pracy z wyżej wymie­nionych tytułów.

Read User's Comments0

SYSTEM REKOMPENSAT

Wreszcie pod koniec stycznia 1975 r. pomię­dzy związkami zawodowymi zrzeszonymi w Federacji CGIL— —CISL—UIL oraz innymi ich odłamami a stowarzyszeniem prze­mysłowców, Confindustrią, zostało zawarte porozumienie, na mocy którego określono jednakową dla wszystkich wartość rekompensaty, w kwocie 2389 lirów za punkt wzrostu kosztów utrzymania, a więc taką, jaka przysługiwała urzędnikom najwyższej (pierwszej) grupy zaszeregowania. Z tą poprawką wyrównany system rekompensat z tytułu wzrostu kosztów utrzymania, obejmujący dotąd tylko pra­cowników zatrudnionych w przemyśle, został rozszerzony na wszyst­kie grupy pracownicze. Korekta rekompensat została przeprowa­dzona w czterech etapach i trwała od lutego 1975 r. do lutego 1977 r.

Read User's Comments0

SYSTEM WSPÓŁODDZIAŁYWANIA

Związkom zawodowym przysługuje na mocy odpowiedniego ustawodawstwa prawo zawie­rania zbiorowych układów pracy oraz prawo organizowania straj­ków, współdecydowanie zaś w sprawach socjalnych, organizacyj­nych, finansowych i ekonomicznych w przedsiębiorstwie należy do rad zakładowych i pracowniczych.Trzeba jednak podkreślić raz jeszcze, że w RFN — w odróżnie­niu od innych krajów kapitalistycznych — przez pojęcie „współ­decydowanie (Mitbestimmung) rozumie się jedynie instytucjonalny, określony w prawodawstwie, udział pracowników w zarządzaniu i kierowaniu przedsiębiorstwem, ze szczególnym uwzględnieniem interesów socjalno-bytowych.

Read User's Comments0

RADYKALNIEJSZY PROGRAM

Nowy program DGB, aczkolwiek radykalniejszy od poprzedniego, w sferze strategicznej nie wykroczył jednak poza cele reformistyczne. Wprawdzie nie zawiera on wielu akcentów solidarystycznych, znamionujących program z 1963 r., i podkreśla konfronta­cyjny charakter stosunków między pracą a kapitałem, lecz w prak­tyce ten kolejny zabieg programowy DGB jest jeszcze jednym przykładem reformistycznej strategii zachodnioniemieckich związ­ków zawodowych, które w ciągu ostatnich trzydziestu lat w swoich stosunkach z burżuazyjnym państwem i kapitałem oscylują między konfrontacją a solidaryzmem.

 

Read User's Comments0

NOWY PROGRAM PODSTAWOWY DGB (1981)

Negatywne dla sprawy zatrudnienia następstwa przemian struk­turalnych w gospodarce narodowej RFN przyspieszyły proces ra- dykalizacji związkowej bazy społecznej. Znalazło to wyraz w żą­daniach opracowania nowego Programu Podstawowego DGB, który by formułował nową, radykalniejszą strategię związków zawodo­wych wobec kapitału i państwa w zaostrzonej sytuacji społe­cznej .Przygotowania DGB do nadzwyczajnego programowego kongresu związków zawodowych wzbudziły zaniepokojenie pracodawców konserwatywnej partii CDU. Przewodniczący Federacji Zrzeszeń Niemieckich Pracodawców, O. Esser, określił projekt nowego Pro­gramu Podstawowego DGB jako niebezpieczny i kolidujący z po­jęciem pluralistycznej demokracji, zaś przewodniczący CDU. Kohl, w liście otwartym do przewodniczącego DGB, O. Vettera, zażądał jednoznacznego opowiedzenia się związków zawodowych za „socjalną gospodarką rynkową” i odstąpienia od „nierealnych” dą­żeń.

Read User's Comments0

RZĄDOWY PROGRAM

Rządowy program zwalczania bezrobocia nie przyniósł spodzie­wanych efektów. Dofinansowanie prywatnej gospodarki w więk­szości przypadków zostało wykorzystane na racjonalizaczę produkcji, która nie przyniosła nowych miejsc pracy. Ponadto gminy i kraje odpowiedzialne za gospodarkę publiczną zamiast ją dofinansowy­wać, oszczędzały na nakładach inwestycyjnych w obawie przed zbytnim zadłużeniem się .Kolejny, tym razem kompleksowy program zwalczania bezrobo­cia został opracowany przez DGB w 1980 r., w następstwie reali­zacji uchwał XI Kongresu, który odbył się w Dusseldorfie w 1978 r. Był po temu już czas najwyższy, ponieważ po ustabilizowaniu się liczby bezrobotnych w latach 1977—1979, na pułapie 1200 tys., za­częło ono ponownie szybko wzrastać.

Read User's Comments0

Programowanie, czyli wydawaj polecenia komputerowi

Komputery zdominowały współczesną rzeczywistość używamy ich praktycznie wszędzie, przy każdej okazji, ale to co jest w nich najpiękniejsze to fakt, że dają się programować. Programowanie jako takie jest bardzo skomplikowanym zagadnieniem, które wymaga najpierw ogromnego teoretycznego zrozumienia, a dopiero później praktycznych czynności. Teoria pracy z komputerem wywodzi się już nawet od Pascala, który stworzył podwaliny pod pierwszy komputer. Warto interesować się takimi rzeczami, ponieważ programowanie umożliwia wykonanie praktycznie wszystkiego. Każdy pomysł można przenieść obecnie w wirtualne środowisko, a to jest coś naprawdę niewyobrażalnie wartościowego. W zasadzie większość nowoczesnego świata opiera się na dużym wykorzystaniu programowania. Ludzie, którzy potrafią zastosować najnowocześniejsze technologie w praktyce są zdobywani przez najbardziej rozwinięte kraje w celu udoskonalania sprzętu najwyższej jakości. Człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy z tego jakie na świecie są wynalazki. Wchodzimy stopniowo na zupełnie nową drogę cywilizacyjnego rozwoju. To widać gołym okiem, a programowanie z pewnością przyśpieszy ten proces.

Tags: ,

Read User's Comments0

Dziedziny życia, w których komputer ma zastosowanie

Ogólnie praktycznie każdy człowiek korzysta dzisiaj na świecie w jakiś sposób z komputera. Ma on zastosowanie we wszystkich dziedzinach ludzkiego życia. Niektóre elementy komputerowe są wszczepiane w człowieka, a niektóre sterują naszym codziennym funkcjonowaniem za pośrednictwem innych elementów. Wystarczy wspomnieć tutaj o ruchu na kolei, czy o obsłudze ogromnych generatorów prądu. Wiele urządzeń właśnie jest obsługiwanych przez sprzęt elektroniczny. Oczywiście bez kontroli człowieka nie może się obyć, ale stoi za tym pewna filozofia działania, która twierdzi, że komputer prędzej czy później ludzką prace zastąpi i stanie się samowystarczalnym urządzeniem o nieograniczonych możliwościach samo programowania oraz funkcjonowania. Już dzisiaj widać ogromną ewolucję we wszystkich dziedzinach związanych z komputerem i należy się im bacznie przyglądać, ponieważ wchodzimy prawdopodobnie w zupełnie nową erę rozwoju, w której człowiek będzie systematycznie spychany na dalszy plan. Widzisz już doskonale, że komputerów używa się obecnie wszędzie. Nie mają żadnych ograniczeń. To przepiękna dziedzina wiedzy, która na pewno jeszcze pokaże nam wiele dobrego.

Tags: , , , , ,

Read User's Comments0

Darmowe oprogramowanie w firmie

Każdej firmie bez wyjątku marzy się ograniczenie kosztów jej funkcjonowania i często właśnie korzysta się z darmowego oprogramowania, ale czy faktycznie naprawdę warto z niego korzystać? W zasadzie jest to najlepszy wybór, jeżeli chodzi o oszczędności, ponieważ darmowe oprogramowanie sprawia, że nie musisz wydawać wielu pieniędzy na Windowsa oraz Office. Zamiast tego wystarczy Linux oraz open office, aby osiągnąć w zasadzie tą samą, albo i większa efektywność podczas wykonywania codziennych rutynowych działań w organizacji. To de facto znak naszych czasów. Wolni programiści dążą do tego, aby usprawnić maksymalnie życie każdego użytkownika i nie biorą żadnych pieniędzy za to, aby usprawniać działanie komputera. Okazuje się, że darmowe oprogramowanie w zasadzie niczym nie odstaje od jego komercyjnych odpowiedników, a nawet często ich przewyższa. Dla firmy jest to rozwiązanie pozwalające oszczędzić w wielu wypadkach kilka tysięcy złotych, a nawet więcej w zależności od wielkości prowadzonego przedsięwzięcia. Zastanów się mocno nad skorzystaniem z darmowego oprogramowania w firmie, ponieważ możesz przejść dzięki niemu na nowy poziom rozwoju.

Tags: , , ,

Read User's Comments0

DECYDUJĄCA INICJATYWA

Współpraca SAF i LO miała już wtedy pewne tradycje. W 1908 r. obie strony osiągnęły porozumienie dopuszczające możliwość orga­nizowania robotniczych akcji solidarnościowych. W 1926 r. rząd socjaldemokratyczny powołał Komisję Pokoju na-Rynku Pracy, zło­żoną z przedstawicieli państwa, pracodawców i LO, mającą prezen­tować wspólne stanowisko co do przydatności różnych rozwiązań (m. in. legislacyjnych), zmierzających do złagodzenia konfliktów na rynku pracy. W 1928 r. rządowi konserwatywnemu, mimo napięć społecznych po przyjęciu ustaw w czerwcu tegoż roku, udało się skłonić strony do udziału w konferencji rozpatrującej możliwości ustanowienia „pokoju w przemyśle” .Decydującą inicjatywę zgłosiła LO w 1936 r., proponując SAF podjęcie rozmów na temat problemów, które miała regulować usta­wa o prawach „trzeciej strony”. W wyniku dwuletnich rozmów w 1938 r. został zawarty Układ Podstawowy.

Read User's Comments0

PODZIAŁ ARGUMENTÓW

LO, podzielając argumentację przywódców par­tyjnych że byłoby niekonsekwencją jednoczesne popieranie usta­wodawstwa socjalnego i sprzeciwianie się prawnym regulacjom sto­sunków na rynku pracy — uczestniczyła w przygotowywaniu tej ustawy, ale pod wpływem protestów robotniczych jej stanowisko uległo zmianie. Ostatecznie partia socjaldemokratyczna — podobnie jak inne partie lewicy i konserwatyści — w decydującym głoso­waniu nie poparła projektu, upatrując możliwość rozwiązywania problemów rynku pracy w elastyczniejszych, dobrowolnych poro­zumieniach między organizacjami reprezentującymi grupy intere­sów . Do podobnych wniosków dochodzili też pracodawcy, oba­wiając się, że ustawy przyjmowane przez ewentualną socjalistyczną większość w parlamencie mogą być dja nich mniej korzystne niż rezultaty rokowań ze związkami zawodowymi.

Read User's Comments0

AKCJE STRAJKOWE

W akcjach strajkowych z lat 1933—1935 ponownie pojawiły się hasła polityczne, związane tym razem z projektem ustawy o ochro­nie praw „neutralnej trzeciej strony”. Prace nad tą ustawą, rozpo­częte jeszcze przed utworzeniem rządu socjaldemokratyczno-centrowego, zmierzały do zagwarantowania nienaruszalności interesów osób nie biorących udziału w konflikcie na rynku pracy. Przewi­dywano między innymi obowiązek uprzedzania o grożącym konflik­cie i składnie kaucji na pokrycie ewentualnych szkód wy rządzo­nych osobom trzecim w następstwie konfliktu. Zgodę na rozpoczęcie strajku czy lokautu miałyby wydawać organy lokalnej administra­cji państwowej.

Read User's Comments0

ŚWIADOMOŚĆ SYTUACJI

W sytuacji, gdy od budownictwa zależało powodzenie rządowej polityki antykryzysowej, zmierzającej do zwiększenia inwestycji i utworzenia nowych miejsc pracy, strajk robotników budowlanych naruszał interesy innych grup pracowniczych. Ostatecznie LO, poparta przez związki branżowe, zmusiła budowlanych do przyjęcia niekorzystnych dla nich rozwiązań. Od tej pory w ruchu związkowym torowało sobie drogę przekonanie, że polityka płac nie może być wewnętrzną spra­wą stron rynku pracy, lecz jest, czy też może być, warunkiem po­wodzenia całej strategii ekonomicznej socjaldemokratycznego rzą­du . Uświadomione przez ten konflikt zależności spowodowały w 1941 r. zmiany w statucie L0, wprowadzające silną centra­lizację władzy — rozszerzenie kompetencji LO kosztem związków branżowych, a w samej LO organów wykonawczych kosztem ciał wybieralnych.

Read User's Comments0

OKRES KLASOWEGO POKOJU

Lata trzydzieste nie były jeszcze okresem pokoju klasowego. Naj­ostrzejsze formy przybrała walka klasowa w czasie światowego kry­zysu gospodarczego. Mimo ustaw z 1928 r. klasa robotnicza zdecy­dowanie, choć nie zawsze skutecznie, starała się nie dopuszczać do spadku płac i zmniejszania zatrudnienia. Największe znaczenie miał stosunkowo nieduży strajk w 1931 r. w Adalen, gdzie wojsko, rozpędzając pokojową demonstrację, spowodowało śmierć pięciu ro­botników . W tym zdarzeniu często upatruje się jedną z przyczyn dojścia do władzy socjaldemokracji.Pierwszą próbą solidarności związków zawodowych i rządu stał się długotrwały strajk w budownictwie w 1933 r., wywołany dąże­niem SAF do obniżenia stawek płacowych.

Read User's Comments0

KONFLIKTY O PODZIAŁ DOCHODU

W końcu lat dwudziestych uformowały się ostatecznie podstawy polityki szwedzkiej socjaldemokracji. Przestała się ona uważać za polityczną reprezentację interesów klasy robotniczej i podjęła się, na podstawie kompromisu klasowego, zadania budowy szczęśliwego „domu ludu” i społeczeństwa powszechnego dobrobytu. Za partią poszły związki zawodowe, które zaczęły wykazywać rosnącą troskę dobro nie tylko robotników, lecz ćałej kapitalistycznej gospodarki panującego systemu społecznego.Z rozpoczęciem się w 1932 r. ery nieprzerwanych do 1976 r. rządów socjaldemokratycznych, konflikty o podział dochodu były rozstrzygane w znacznej mierze za pomocą metod politycznych — ustawodawstwa socjalnego, państwowej polityki fiskalnej czy za­trudnienia. Dlatego też związki zawodowe wysunęły na czoło swej działalności dwa zadania: nieutrudnianie sytuacji rządowi (do 1940 r.

 

Read User's Comments0

PROJEKTY DWÓCH NOWYCH USTAW

W 1927 r. z projektami dwu nowych ustaw — o Sądzie Pracy o umowie zbiorowej — wystąpił rząd partii liberalnej, kierowany przez Carla Ekmana. Wcześniej Ekman był inicjatorem wprowadze­nia tzw. dyrektywy Stripa, obowiązującej do 1939 r. Dawała ona państwowej komisji do spraw zatrudnienia prawo kierowania bez­robotnych pobierających zasiłek do pracy w zakładach objętych strajkami. W razie odmowy przystąpienia do pracy zasiłek był wstrzymywany. Jeden z projektów tych dwu nowych ustaw prze­widywał powołanie Sądu Pracy do rozpatrywania sporów związa­nych z przestrzeganiem umów zbiorowych, drugi zakazywał stro­nom zawierającym umowę zbiorową inicjowania konfliktu na rynku pracy w czasie obowiązywania umowy.

Read User's Comments0